borukerutsu
Martial Arts
Column van September
De vakantie zit er alweer op en het werk is weer begonnen,zucht..........
Fantastische week gehad in Schotland.Genoten van de Natuur en het landschap.
Veel te snel gegaan voor mijn gevoel,maar dat zal wel voor iedereen gelden die na de vakantie weer aan het werk moet.
Maar het was ook wel weer leuk om op de zaak te zijn hoor.Na een dag werk zat ik aardig in mijn rol en had ik de stapel post op mijn bureau weggewerkt.
Maandagavond gelijk lekker getraind met Kim,maar na een uur was de pap wel op.Om 21.00 uur keken we elkaar aan en jullie kennen vast het spreekwoord wel "Twee zielen een gedachte".
Denk nou niet dat we niks gedaan hebben,want in dat uurtje hebben we twee keer zowel het e-bo-no-kata als het ne-waza-kata gelopen met tussendoor de puntjes op de i.
En met name die puntjes zorgden ervoor dat verscheidene oefeningen 3 of 4 keer herhaald werden.
Vanavond start ik weer met mijn examentraining.Ja ook ik mag er weer aan geloven.
Dat klinkt wel negatief,he,maar zo bedoel ik het niet hoor.
Voor de vakantie heb ik de knoop doorgehakt na een gesprek met Arjen om voor een volgende Dangraad te gaan trainen.
Aan de ene kant heb ik er waanzinnig veel zin in,maar aan de andere kant heb ik zoiets van"waarom moet ik dat doen?"
Nou is het natuurlijk geen moeten,maar de drijfveer is voor mezelf om te kijken waar ik sta.
Op welk punt van mijn Do ben ik aangekomen.En,dat is nu gelijk datgene wat me intrigeert.
Ik ben nog steeds mijn weg aan het bewandelen en het einde is nog niet in zicht,maar ik zou er ook voor kunnen kiezen om geen examen te gaan doen.
Met een examen toon ik alleen maar aan de buitenwacht mijn kunnen,terwijl ik zelf wel weet wat binnen mijn mogelijkheden ligt.
Daar loert natuurlijk ook een gevaar om de hoek.
Mischien ben ik wel niet goed genoeg voor een volgende Dangraad? Zou kunnen
Je kan van jezelf een te hoge dunk hebben ( Niet dat dat bij mij het geval is) en door een examen af te leggen kun je laten zien dat je het werkelijk in je mars hebt of je komt met de beide beentjes op de grond te staan. Dat is namelijk ook een mogelijkheid.
Vorig jaar heb ik wel eens tegen Kim en Peter gezegd dat ik geen examen meer wilde doen.Dus waarom nu wel,zou je denken.
Het antwoord op deze vraag zou ik jullie niet kunnen geven.
Toen ik ooit aan Jiu Jitsu begon stelde ik me tot doel om een Zwarte Band te gaan halen en toen ik dat gerealiseerd had merkte ik dat het Jiu Jitsu bij mij begon te leven.Ik begon het leuk te vinden.Mischien zou ik leuker moeten zeggen,want dat zou betekenen dat ik het nooit wat gevonden hebt tot aan mijn 1e Dan examen.
De invalshoek werd anders,mijn visie veranderde en ik ging meer nadenken over de inhoud van het Jiu Jitsu.
Ik ben me gaan verdiepen in andere Martial Arts en plukte daar de dingetjes weg die bij mijn profiel pasten.Karate,Escrima en Laido kregen mijn aandacht en bepaalde Kata's en technieken kwamen op mijn pad.
Door alle zaken die mijn leven beheersen op het Martial Arts vlak heeft de weg zich dusdanig verbreedt dat het overzicht een beetje weg is.
Daarom is het goed om de focus soms eens op iets anders te leggen dan op alle zaken tegelijk.
Een Dan Examen zou daar een goed hulpmiddel bij kunnen zijn.
Ik denk ook,tenminste dat is mijn mening,dat de technieken die liėren aan andere Martial Arts er wel uitkomen als de situatie erom vraagt.
Jiu Jitsu wordt wel eens omschreven als een meegaande kunst,maar als de situatie om een hard blok vraagt,dan komt dat er echt wel.
Met Jiu Jitsu als basis voor de Budoka heb je een fantastisch scala aan mogelijkheden en ik blijf ook echt wel op zoek gaan naar nieuwe technieken.
Ik kan me ooit herinneren dat een Dangraadhouder( 4e of 5e Dan) mij vroeg of ik karate beoefende.Hij kon aan mijn traptechnieken zien dat ik daar verder in was als de gemiddelde Jiu Jitsuka.
Dat kan wel 10 jaar geleden zijn,maar ik zie die man nog staan terwijl hij dat vroeg.
2 jaar geleden zag ik hem op de Shihan Wim Boersma dag.Hij keek naar mij met zo,n blik van "Jou ken ik,maar waarvan"
Leuk was dat.Ik knikte naar hem en liet hem in gedachten peinzen
Of mischien deed hij dat wel niet hoor.Het leek alsof hij zich dat afvroeg,maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat hij zich mijn traptechnieken herinnerde.We'll never know.
Fantastische week gehad in Schotland.Genoten van de Natuur en het landschap.
Veel te snel gegaan voor mijn gevoel,maar dat zal wel voor iedereen gelden die na de vakantie weer aan het werk moet.
Maar het was ook wel weer leuk om op de zaak te zijn hoor.Na een dag werk zat ik aardig in mijn rol en had ik de stapel post op mijn bureau weggewerkt.
Maandagavond gelijk lekker getraind met Kim,maar na een uur was de pap wel op.Om 21.00 uur keken we elkaar aan en jullie kennen vast het spreekwoord wel "Twee zielen een gedachte".
Denk nou niet dat we niks gedaan hebben,want in dat uurtje hebben we twee keer zowel het e-bo-no-kata als het ne-waza-kata gelopen met tussendoor de puntjes op de i.
En met name die puntjes zorgden ervoor dat verscheidene oefeningen 3 of 4 keer herhaald werden.
Vanavond start ik weer met mijn examentraining.Ja ook ik mag er weer aan geloven.
Dat klinkt wel negatief,he,maar zo bedoel ik het niet hoor.
Voor de vakantie heb ik de knoop doorgehakt na een gesprek met Arjen om voor een volgende Dangraad te gaan trainen.
Aan de ene kant heb ik er waanzinnig veel zin in,maar aan de andere kant heb ik zoiets van"waarom moet ik dat doen?"
Nou is het natuurlijk geen moeten,maar de drijfveer is voor mezelf om te kijken waar ik sta.
Op welk punt van mijn Do ben ik aangekomen.En,dat is nu gelijk datgene wat me intrigeert.
Ik ben nog steeds mijn weg aan het bewandelen en het einde is nog niet in zicht,maar ik zou er ook voor kunnen kiezen om geen examen te gaan doen.
Met een examen toon ik alleen maar aan de buitenwacht mijn kunnen,terwijl ik zelf wel weet wat binnen mijn mogelijkheden ligt.
Daar loert natuurlijk ook een gevaar om de hoek.
Mischien ben ik wel niet goed genoeg voor een volgende Dangraad? Zou kunnen
Je kan van jezelf een te hoge dunk hebben ( Niet dat dat bij mij het geval is) en door een examen af te leggen kun je laten zien dat je het werkelijk in je mars hebt of je komt met de beide beentjes op de grond te staan. Dat is namelijk ook een mogelijkheid.
Vorig jaar heb ik wel eens tegen Kim en Peter gezegd dat ik geen examen meer wilde doen.Dus waarom nu wel,zou je denken.
Het antwoord op deze vraag zou ik jullie niet kunnen geven.
Toen ik ooit aan Jiu Jitsu begon stelde ik me tot doel om een Zwarte Band te gaan halen en toen ik dat gerealiseerd had merkte ik dat het Jiu Jitsu bij mij begon te leven.Ik begon het leuk te vinden.Mischien zou ik leuker moeten zeggen,want dat zou betekenen dat ik het nooit wat gevonden hebt tot aan mijn 1e Dan examen.
De invalshoek werd anders,mijn visie veranderde en ik ging meer nadenken over de inhoud van het Jiu Jitsu.
Ik ben me gaan verdiepen in andere Martial Arts en plukte daar de dingetjes weg die bij mijn profiel pasten.Karate,Escrima en Laido kregen mijn aandacht en bepaalde Kata's en technieken kwamen op mijn pad.
Door alle zaken die mijn leven beheersen op het Martial Arts vlak heeft de weg zich dusdanig verbreedt dat het overzicht een beetje weg is.
Daarom is het goed om de focus soms eens op iets anders te leggen dan op alle zaken tegelijk.
Een Dan Examen zou daar een goed hulpmiddel bij kunnen zijn.
Ik denk ook,tenminste dat is mijn mening,dat de technieken die liėren aan andere Martial Arts er wel uitkomen als de situatie erom vraagt.
Jiu Jitsu wordt wel eens omschreven als een meegaande kunst,maar als de situatie om een hard blok vraagt,dan komt dat er echt wel.
Met Jiu Jitsu als basis voor de Budoka heb je een fantastisch scala aan mogelijkheden en ik blijf ook echt wel op zoek gaan naar nieuwe technieken.
Ik kan me ooit herinneren dat een Dangraadhouder( 4e of 5e Dan) mij vroeg of ik karate beoefende.Hij kon aan mijn traptechnieken zien dat ik daar verder in was als de gemiddelde Jiu Jitsuka.
Dat kan wel 10 jaar geleden zijn,maar ik zie die man nog staan terwijl hij dat vroeg.
2 jaar geleden zag ik hem op de Shihan Wim Boersma dag.Hij keek naar mij met zo,n blik van "Jou ken ik,maar waarvan"
Leuk was dat.Ik knikte naar hem en liet hem in gedachten peinzen
Of mischien deed hij dat wel niet hoor.Het leek alsof hij zich dat afvroeg,maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat hij zich mijn traptechnieken herinnerde.We'll never know.
|
|
